ReadyPlanet.com


นครปฐม ปฐมบทแห่งความทรงจำ เรื่องสั้นร้อยแปดพันเก้าฟิลิปมายากล ตอนที่ 8.


นครปฐม ปฐมบทแห่งความทรงจำ

เรื่องสั้นร้อยแปดพันเก้าของฟิลิปมายากล ตอนที่ 8

นครปฐม ปฐมบทแห่งความทรงจำ
มันเป็นภาพวาดสีไม้บนกระดาษวาดเขียนขนาดปกติทั่วไป เป็นภาพเด็ก ป.7 ถือกระเป๋านักเรียน ด้านหลังเป็นรูปโรงเรียน มีนักเรียนกำลังเข้าแถว ล้อมรอบด้วย ครู ชาวนา ทหาร ที่กำลังยืนตรงทำความเคารพธงชาติ พระกำลังออกบิณฑบาต เห็นองค์พระปฐมเจดีย์สูงลิ่วอยู่ริบๆ
ภาพนั้นชนะเลิศการประกวดวาดภาพวันเด็กประจำจังหวัดพัทลุง รางวัลที่ผมได้คือ สมุดปกอ่อน และปกแข็งอย่างละ 6 เล่ม ดินสอสีอีกหนึ่งกล่อง จำได้ว่าผมถือไปอวดทุกคนที่ผมรู้จัก ถืออวดอยู่สองสามวัน
ผมไม่เคยเห็นองค์พระปฐมเจดีย์องค์จริงๆ มาก่อน เคยแต่ดูรูปในหนังสือ ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด ภาพนั้นติดตาผมอย่างแม่นยำ จนนำไปวาดรูปในการประกวดคราวนั้น
หลายปีต่อมาผมต้องนั่งรถไฟเข้ากรุงเทพครั้งแรกเพื่อเรียนต่อชั้น ม.ศ. 3 ตามที่พี่สาวคะยั้นคะยอแกมบังคับ วันนั้นที่ชานชาลารถไฟผมใส่กางเกงขายาวที่ยืมมาจากคู่แฝด เสื้อลายพร้อยสีแสบตา มีคนมาส่งกันหลายคน แต่ละคนช่วยกันลงขันคนละเล็กละน้อย มีทั้งแบงค์ทั้งเหรียญรวบรวมได้ประมาณ 200 บาท ใจหนึ่งก็ตื่นเต้นที่จะได้เข้ากรุงเทพ อีกใจหนึ่งก็ยังอาลัยเพื่อนๆ ญาติๆ ที่มาส่ง คุณยายไม่ได้มาส่งเพราะต้องขายยาอยู่ที่ร้าน
 
พอได้ยินเสียงฝีจักรรถไฟดังใกล้เข้ามา หัวใจแทบหลุดลอยจากตัว เหมือนกลัวเสียงมัจจุราชที่จะมาพรากผมไปจากคุณยาย รถไฟออกจากตัวสถานีเขาชัยสนในช่วงเย็น แล่นผ่านหลังบ้านยิ่งคิดถึงคุณยาย น้ำตาไหลพรูอาบแก้ม ผมนอนไม่หลับมาตลอดคืน มาเคลิ้มๆ ก็ตอนตอนย่ำรุ่งขณะแล่นเข้าเขตจังหวัดนครปฐม แสงทองระเรื่อของดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าไม่นาน ได้กลิ่นขี้หมูโชยมาเป็นระยะๆ ( ที่นครปฐมมีฟาร์มหมูอยู่มากมาย) เห็นปลายยอดขององค์พระปฐมเจดีย์สูงเสียดฟ้าเป็นเงาดำทะมึนตัดกับแสงทองอ่อนของดวงอาทิตย์ด้านหลัง นึกในใจว่าที่ว่าสูงเทียมนกเขาเหินเป็นอย่างนี้นี่เอง ชวนให้นึกถึงเรื่องของพระยากง พระยาพาน และยายหอม ในตำนานโบราณ
ผมจ้องมองอยู่นาน ขณะที่รถไฟกำลังชะลอจอดแวะรับส่งผู้โดยสารก่อนจะแล่นเข้ากรุงเทพต่อไป เสียงตะโกนร้องเร่ขายของ ขายอาหาร ด้านนอกรถไฟ “เหนียวปิ้ง ไก่ย่างจ้า ““ ข้าวหลามครับข้าวหลาม ยาวเป็นศอก สามกระบอกห้าบาทจ้า” “ โอเลี้ยงครับโอเลี้ยง หวานเย็นชื่นใจ” สายตาผมไม่ได้ละจากภาพขององค์พระปฐมที่อยู่ตรงหน้า นึกอยากลงไปดูใกล้ๆ อยากเข้าไปกราบนมัสการ อยากเข้าไปลูบคลำ ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกเช่นนั้น
 
เพียงแค่เทอมเดียวที่ผมเรียน ม.ศ. 3 ที่โรงเรียนสว่างวิทยา แยกบางพึ่ง พระประแดง ก็ต้องรีบเผ่นกลับพัทลุง เพราะทนคิดถึงคุณยายไม่ไหว เมื่อจบขั้นสูงสุดของโรงเรียนสวัสดีวิทยา ในอำเภอเขาชัยสน พัทลุง ผมเข้ากรุงเทพอีกครั้งเพื่อสมัครสอบตามที่ต่างๆ จนสุดท้ายได้รับเลือกให้เข้าเรียนที่ วิทยาลัยครูนครปฐม รหัส14.1422.16 คือรหัสประจำตัวนักศึกษาที่ทุกวันนี้ผมยังจำได้แม่น แม่นเหมือนความทรงจำต่างๆ ที่มีต่อนครปฐม สองปีในการศึกษาที่นั่น สอนให้ผมต้องปรับตัวอยู่มาก ทั้งอากาศหนาวเย็นในช่วงปลายปี ที่เด็กภาคใต้อย่างผมไม่เคยได้พบ ทั้งนักเลงประจำถิ่นที่ผมเคยวิ่งหนีมาแล้ว ทั้งสาวงามที่ผมเคยเทใจให้ คำขวัญประจำจังหวัดนครปฐม ผมก็ยังจำได้ขึ้นใจ
ส้มโอหวาน ข้าวสารขาว
ลูกสาวงาม ข้าวหลามหวานมัน
สนามจันทร์งามล้น พุทธมณฑลคู่ธานี
พระปฐมเจดีย์เสียดฟ้า
ผมตื่นเต้นมากกับงานประจำปีองค์พระปฐมที่จัดขึ้นในช่วงหน้าหนาวทุกปี มีร้านค้ามาออกงานกันมากมาย ทั้งของของกินอร่อยๆ สายไหมน้ำตาลหวาน ผัดไท หอยทอด ขนมเบื้องไทย ขนมเบื้องญวน ร้านยิงปืน ถ้ำผี สาวน้อยตกน้ำ ฯลฯ
 
 
คืนไหนโชคดี พระจันทร์เต็มดวง จะเห็นองค์พระปฐมเจดีย์สูงตระหง่านเคียงคู่พระจันทร์ แม้ผ่านมาหลายปี ณ วันนี้ยังชวนให้หวนระลึกถึง ดวงจันทร์ กลางดวงใจ ณ คืนวันนั้น
ไม่ว่างานจะล้นมือเพียงใด ผมเป็นต้องหาโอกาสไปเที่ยวงานประจำปีองค์พระปฐมเจดีย์ และปีนี้เดือนพฤศจิกายน งานฤดูหนาวองค์พระปฐมได้ผ่านไปอีกครั้ง ใครที่ได้ไปเที่ยวงานในคืนนั้น คงเห็นฟิลิปนั่งอยู่บนชิงช้าสวรรค์มองดูดวงจันทร์อย่างเหม่อลอย
อีกคืนหนึ่งที่มีดวงจันทร์ กลางดวงใจ


ผู้ตั้งกระทู้ ฟิลิป :: วันที่ลงประกาศ 2011-11-18 03:49:07 IP : 101.108.10.228


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.