ReadyPlanet.com


พี่แก้ว เรื่องสั้นร้อยแปดพันเก้าฟิลิปมายากล ตอนที่ 10.


พี่แก้ว

เรื่องสั้นร้อยแปดพันเก้าฟิลิปมายากล ตอนที่ 10. 

เมื่อวันที่ 25 พ.ย.54 ฟิลิปได้ไปแสดงมายากลที่ศูนย์อพยบที่มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนสุนันทา

ขณะที่ขับรถเลี้ยวเข้าไปในสถาบัน ความทรงจำเก่าๆก็ผุดขึ้นเต็มหัว สนามฟุตบอล อาคารเรียนหลังเก่าและเรื่องราวของสาวสวยพี่แก้วที่ผมไม่เคยลืม

 
อายุ 19 สำหรับเด็กกรุงเทพต้องถือว่าเป็นวัยรุ่นตอนกลางค่อนไปทางปลาย แต่สำหรับเด็กต่างจังหวัดอย่างผมต้องถือว่ายังละอ่อนอยู่มาก โดยเฉพาะเป็นการเข้ามากรุงเทพครั้งแรก เพื่อศึกษาต่อ ป.ตรี ภาคค่ำที่วิทยาลัยครูสวนสุนันทา ในสมัยที่ยังไม่ได้เป็นมหาวิทยาลัยราชภัฎ เพราะลำพังวุฒิการศึกษาวิทยาลัยครูนครปฐมไม่เพียงพอ ต่อตำแหน่งการทำงานเป็นพนักงานห้องแล็ปตรวจสอบคุณภาพเหล็ก ของบริษัทเหล็กวิลาส ย่านพระประแดง
 
 
ฟิลิปตอนเรียนวิทยาลัยครูสวนสุนันทา ปี 2518
ผมทำงานกะเช้าตั้งแต่หกโมงเช้า เลิกบ่ายสอง เลิกงานต้องรีบนั่งรถตู้ของบริษัทไปลงที่วัดธาตุทอง ต่อรถเมล์สาย 72 กล้วยน้ำไท-เทเวศร์ เพื่อไปให้ทันเรียน หนุ่มหล่อ (คิดไปเอง) อายุยังไม่ 20 ที่ใช้ชีวิตท่ามกลางสิ่งยั่วยุในเมืองหลวง หนีไม่พ้นกับกับดักของหัวใจ เจอสาวที่ไหนเป็นต้องขอเข้าไปทำความรู้จัก คนแล้วคนเล่า ผลสอบเกรดเฉลี่ย 3.30 ถูกความรักขย่มจนเหลือเพียง 1.75 ทุกครั้งที่เขียนจดหมายไปขอเงินทางบ้าน ก็จะแจ้งไปทุกครั้งว่าเรียนพอใช้ได้ ที่จริงมันควรจะพอได้ใช้ซะมากกว่า
สองทุ่มหลังเลิกเรียนของวันนั้น ผมเดินมาขึ้นรถเมล์กลับบ้านตามปกติ ในขณะที่เดินมาเกือบจะถึงป้ายรถเมล์ ก็ได้กลิ่นน้ำหอมโชยมาตามลม เบื้องหน้าเป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง คะเนดูแล้วเธอต้องมีอายุมากกว่าผมแน่นอน เธอพยายามหันมายิ้มอยู่หลายครั้ง จนผมเองต้องหันไปมองข้างหลัง ว่าเธอยิ้มให้คนข้างหลังผมหรือเปล่า แต่ไม่มีใครยืนอยู่ข้างหลังผม ถ้าอย่างนั้นจะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากผม โชคดีแล้วซิเรา ผมนึกในใจ น้อง......น้อง....” เสียงเธอกึ่งเรียก กึ่งกระซิบ ผมยังจำได้ว่าเสียงนั้นหวานลึกเข้าไปในใจ “ น้องจะกลับบ้านหรือ” ผมขนลุกซู่ ผมไม่ได้ตอบ ได้แต่พยักหน้างึกงักไม่ยอมหยุด "ไปเที่ยวบ้านพี่ก่อนมั้ย พี่ชื่่อแก้วจ๊ะ" ผมพยักหน้าไม่หยุดขณะที่จ้องมองเรือนร่างของพี่แก้ว ที่แสนจะอวบอิ่มไปทุกส่วน โดยเฉพาะเรือนผมที่ยาวสลวยนั้น ช่างตรงสเปกผมเหลือเกิน พี่แก้วพาผมไปบ้านที่อยู่ในซอยลึกแต่ไม่เปลี่ยวนัก เธอจัดเตรียมอาหารให้ผมอย่างเอาอกเอาใจ ชวนพูดชวนคุย กระเถิบมานั่งเบียดชิด ก่อนที่จะเข้ามาโอบกอดแล้วหอมแก้มผม ฟืด ฟาด ระยะทางจากปากซอยถึงบ้านพี่แก้ว ต้องใช้เวลาเดินถึงเกือบสิบนาที แต่คืนนั้นผมใช้เวลาไม่ถึงสองนาที ในการวิ่งไม่คิดชีวิต ก่อนจะมายืนเกาะเสาไฟฟ้า หอบ แฮก แฮก
พี่แก้วหนอพี่แก้ว หนวดคมชิบหายเลย
นึกถึงวันนั้นแล้วได้แต่สมเพชตัวเอง ชางไก่อ่อนเสียจริงๆ


 



ผู้ตั้งกระทู้ ฟิลิป :: วันที่ลงประกาศ 2011-11-27 00:56:24 IP : 101.108.19.36


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.