ReadyPlanet.com


หมอเถื่อนประจำตำบล เรื่องสั้นร้อยแปดพันเก้าฟิลิปมายากล ตอนที่ 11.


เรื่องสั้นร้อยแปดพันเก้าของฟิลิปมายากล

ตอนที่ 11.

หมอเถื่อนประจำตำบล

ขันทองเหลืองที่เคยใส่ข้าวตักบาตรทุกเช้าพร้อมผ้าถุงสีเขียวของยาย ฟิลิปยังคงเก็บไว้ ทุกครั้งยามสัมผัสยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

 

 
หมอเถื่อนประจำตำบล
มรดกที่กำนันปลอดมอบให้กับคุณยายฉีที่เลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก มีเพียงร้านขายยาเล็กๆ ในอำเภอเขาชัยสน จังหวัดพัทลุง ไม่ใช่ร้านขายยาแผนปัจจุบันแต่เป็นยาสมุนไพร ซึ่งทั้งอำเภอมีเพียงสองสามร้าน เรียกได้ว่าถ้าชาวบ้านเจ็บป่วยเป็นต้องนึกถึงร้านสมุนไพรของยายฉี
ผมลืมตาขึ้นมาดูโลกก็สัมผัสกับกลิ่นสมุนไพรต่างๆ พอโตขึ้นอายุ 5ขวบก็ต้องช่วยคุณยายหยิบของเล็กๆ น้อยๆ บางครั้งคุณยายก็หลอกให้เฝ้าอยู่หน้าร้าน บอกว่าจะไปตลาดเดี๋ยวเดียว แต่แอบขึ้นรถสองแถวไปตัวเมืองพัทลุงเพื่อซื้อสมุนไพรมาขาย ผมรอแล้วรอเล่า ยายก็ไม่กลับมา ร้องไห้จนแสบตาไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตื่นมาอีกทีก็ได้ยินเสียงคุณยายตำหมากอยู่ใกล้ๆ
กลับจากโรงเรียนก็มาช่วยคุณยายอ่านรายชื่อยาที่ลูกค้ามาสั่ง ซึ่งไม่ใช่ใบสั่งยาจากหมอแผนปัจจุบัน แต่เป็นตำรายาที่บอกต่อๆ กันมา บ้างก็เรียกว่าเป็นตำรายาผีบอก ถ่ายทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ตัวยาต่างๆ ก็มีทั้ง เจ็ดสมุนเพลิง สมอแดง แสมดำ จันขาว โกศน้ำเต้า ฯลฯ ยาเหล่านี้ต้องเก็บไว้ในกระป๋องสังกะสีมีฝาปิดมิดชิดเพื่อกันความชื้น มีชื่อยาเขียนใส่กระดาษปะอยู่ด้านหน้า บางวันแดดดีๆ คุณยายก็จะขนไปตากที่หน้าบ้าน สมุนไพรนี้จะขายเป็นน้ำหนัก เช่น สมอแดงสามตำลึง พิมเสนสองสลึง จันขาวหนึ่งบาท ( สลึง และ บาท เป็นหน่วยของน้ำหนัก ไม่ใช่หน่วยของค่าเงิน) วิธีการชั่งก็จะใช้ตาชั่งสองแขนแบบโบราณ ถ่วงด้วยลูกเป้ง (ลูกตุ้ม) ทำด้วยโลหะ มีขนาดต่างๆ กันหลายๆ ลูก ปัจจุบันตัวลูกเป้งนี้ กลายเป็นของสะสมสำหรับนักนิยมของเก่า
ส่วนยาแผนปัจจุบันก็มีบ้าง ส่วนใหญ่เป็นยาประเภทสามัญประจำบ้าน เช่น ยาแก้ปวดท้อง แก้ท้องเสีย ยาแก้ไอโยคี ยาแดงใส่แผล ยาหม่อง ยาอมโบตัน ยาทันใจ ยาประสาทนอแรด ซึ่งมาเปลี่ยนเป็น ยาทัมใจ และ ประสานอแรด ในยุคจอมพล ป. พิบูลสงคราม สมัยช่วงสงครามโลกครั้งที่สองพอโตขึ้นหน่อย ยายจะมอบหน้าที่ให้ไปซื้อยาที่ตัวจังหวัดทุกวันเสาร์ ซึ่งอยู่ห่างออกไป 30 กิโล ผมจะดีใจมากที่มีโอกาสได้ออกไปเที่ยว ทุกครั้งก็จะแวะธนาคารออมสินเพื่อฝากเงินครั้งละห้าบาท จากค่าขนมที่ได้วันละบาท ขากลับก็จะแวะกินน้ำแข็งใสเจ้าประจำถ้วยละ 25 สตางค์ ยังนึกถึงความหวานและเย็นชื่นใจได้จนทุกวันนีจากการที่ช่วยยายขายยาสมุนไพรมาตั้งแต่เด็ก ทำให้ผมรู้จักสมุนไพรทุกชนิดที่มีอยู่ในร้าน เรียกได้ว่าแค่ลูกค้าบอกอาการมา ผมก็สามารถจัดยาให้ได้เลยพอเรียนจบชั้น ม.ศ.3 พี่สาวที่อยู่กรุงเทพเขียนจดหมายมา บอกว่าให้ไปเรียนต่อที่กรุงเทพ เด็กต่างจังหวัดในวัยนั้นทุกคน ต่างก็ใฝ่ฝันที่จะได้ไปกรุงเทพเมืองบางกอก เพราะมันดูโก้จริงๆ
ผมแอบไปนั่งอยู่บนราวสะพานเหล็กที่ชายคลอง คิดไปคิดมาตัดสินใจอยู่นาน เพื่อนๆ ก็เรียนที่โรงเรียนในตัวจังหวัดกันทั้งนั้น เอาไงดี ต้องรีบให้คำตอบพี่สาวเพราะต้องจองที่ต้องสมัครเรียน แสงตะวันเริ่มอ่อนลง จนคล้อยต่ำเกือบลับสวนยางผมลุกขึ้นยืน รีบจ้ำกลับบ้านด้วยความมั่นใจ “กูจะไม่ไปไหนทั้งสิ้น กูจะอยู่กับยายที่นี่ ไม่ไปแล้วบางกอก กูจะเป็นหมอที่นี่ ที่เขาชัยสนนี่แหละว่ะ ใครจะเรียกกูว่าหมอเถื่อน กูก็ยอม “
 
ถ่ายกับยายหน้าร้านขายยา ผมจะช่วยยายใส่บาตรทุกเช้า



ผู้ตั้งกระทู้ ฟิลิป :: วันที่ลงประกาศ 2011-11-29 03:59:28 IP : 182.53.8.250


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (3352970)

ภาพถ่ายจากสถานที่จริง 13 ม.ค.2555

ผู้แสดงความคิดเห็น ฟิลิป วันที่ตอบ 2012-01-14 01:23:03 IP : 180.180.203.31



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.