ReadyPlanet.com


ดวงใจพ่อ เรื่องสั้นร้อยแปดพันเก้าฟิลิปมายากล ตอนที่ 14.


5 ธันวาคม แวะเวียนหมุนเวียนผ่านไป ฟิลิปยังคงรอวันนี้อยู่ในดวงใจ 

ดวงใจพ่อ
แอคชั่น !! สิ้นคำสั่งของผู้กำกับที่สั่งให้เดินกล้อง น้ำตาก็พรั่งพรูลงอาบแก้ม ดุจทำนบที่พังถล่มจากคันดิน
ผมเคยมีโอกาสได้แสดงละครเมื่อปี 2534 ในเรื่องพ่อทองย้อย ทางทีวีช่อง 3 โดยแสดงเป็นเจ้าผู้พิทักษ์โลก ที่สามารถรู้เรื่องราวต่างๆ ได้ โดยการนั่งเพ่งทางใน แสดงร่วมกับคุณลิซ่า ที่รับบทเป็นเลขาสาวสวยของเสี่ยคนหนึ่ง ในครั้งนั้นผมประหม่ามาก ไหนจะต้องห่วงเรื่องการจำบทพูด บทแสดง และความแม่นยำในเรื่องอารมณ์ ยังต้องใส่ใจในเรื่องมุมกล้อง ยิ่งต้องแสดงประกบกับนักแสดงรุ่นเก๋าๆ ยิ่งสั่นไปใหญ่ แต่ยังดีที่บทส่วนมากจะเป็นเรื่องความต๊องๆ ของเจ้าพ่อ ( ซึ่งเข้ากับบุคลิกตัวเองเหลือเกิน) และได้บทที่มีแสดงมายากลประกอบ เลยพอจะเอาตัวรอดไปได้ มานั่งนึกทีหลังจึงได้คำตอบว่าทำไมเขาจึงให้แสดงแค่ตอนเดียว จากนั้นก็มีอีกหลายเรื่องที่ติดต่อมาแต่ก็ได้ปฏิเสธไป โดยให้สำลีไปเล่นแทน เพราะรู้ว่าตัวเองไม่เหมาะกับการเป็นนักแสดงละคร แต่เมื่อไม่นานมานี้มีทีมงานของทางกันตนาติดต่อมา ให้แสดงในชุดละครมหัศจรรย์วันเกิดผมตอบรับทันทีที่ได้อ่านบทย่อๆ จบลง เพราะเป็นบทที่ผมอยากแสดงมากๆ
ผมต้องรับบทเป็นนักแสดงวิทยากลที่มีชื่อเสียงรุ่นพ่อ แต่ถูกนักวิทยากลโนเนมรุ่นลูกคิดถีบตัวขึ้นมาวัด รอยเท้า ผมยังต้องรับบทเป็นพ่อที่มีลูกสาววัยรุ่นอายุราว 22 ปี ซึ่งใกล้เคียงกับลูกสาวแท้ๆ ของผมสองคน ลูกขวัญ กับ น้ำหวาน ที่อายุห่างกัน 2 ปี แต่ เนื่องด้วยความคิดเห็นบนเส้นทางชีวิตที่ไม่ตรงกันของผมกับแม่ของเด็ก ทำให้เราไม่ได้อยู่ด้วยกันมาเกือบ 20 ปีแล้ว
 
ยังจำภาพและรู้สึกถึงความรักความสุขยามที่อุ้มลูกแนบอกครั้นแบเบาะ ได้โยกตัวฮัมเพลงเบาๆ กล่อมลูกให้หลับฝันดีหลังจากกินนมอิ่ม ก่อนจะบรรจงวางลงบนเปล ไกวแกว่งไปมาจนแน่ใจว่าลูกน้อยหลับสนิท จึงคลายมือไปทำธุระต่อไป
ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นพร้อมๆ กับความรู้สึกขณะที่กำลังอ่านบทละคร และยิ่งเด่นชัดขึ้นเมื่อได้เห็นนักแสดงสาววัยรุ่นที่จะมารับบทเป็นลูกสาวของผม ถ้าได้ลูกสาวแท้ๆ มาแสดงด้วยกันก็ดีซินะ ผมแอบคิดในใจ

ภาพของน้องขวัญเด็กหญิงตัวเล็กๆ วัยอนุบาล ในวันหยุดลูกจะเลือกชุดกระโปรงบานสีชมพูอ่อน ถุงน่องยาวสีขาวลายตาข่าย ซึ่งเป็นชุดโปรด แล้วรบเร้าให้พ่อพาไปเที่ยว หลังจากทานอาหารเช้า คือ ข้าวคลุกปลาทอด โดยเฉพาะนัยน์ตาจะชอบเป็นพิเศษ
มีอยู่ครั้งหนึ่งขับรถพาลูกขวัญไปเที่ยว แต่ประตูรถปิดไม่สนิท ขณะกำลังหักเลี้ยวรถ ประตูรถเปิดผัวะออกไป ลูกขวัญไม่ได้อยู่บนเบาะรถ แต่กระเด็นหล่น ตกไปข้างนอก ผมรีบจอดรถวิ่งลงไปด้วยความตกใจสุดขีด ใช่ครับ..ตกใจสุดขีด เพิ่งรู้ซึ้งถึงวันนั้นเองว่าตกใจสุดขีดเป็นเช่นไร ลูกล้มฟุบอยู่ที่พื้นถนน ผมรีบอุ้มลูกขึ้นมากอด ปากก็ตะโกน ลูกต้องไม่เป็นไรนะ ลูกต้องไม่เป็นไรนะ จำไม่ได้ว่าตัวเองตะโกนซ้ำไปกี่ครั้ง ก่อนที่ลูกจะสะบัดตัวจากอ้อมกอดลงมายืน แล้วพูดว่า “ ป๊า ขับรถงี่เง่า” ขวัญเอ๋ยขวัญ กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวนะ ตัวนี่หมายถึงตัวพ่อนะไม่ใช่ตัวน้องขวัญ ในใจขณะนั้นคิดแต่เพียงว่าถ้าลูกต้องเจ็บ ขอให้พ่อเจ็บแทนเสียดีกว่า แม้ว่าจะต้องเจ็บเพิ่มอีกกี่เท่า พ่อก็ยอม
ทุกครั้งที่มีเวลาผมมักจะไปรับลูกทั้งสองจากบ้านของแม่เขาไปเดินเที่ยวตามห้าง ใครเห็นก็ต้องรู้สามคนนี้เป็นพ่อลูกกัน เพราะคิ้วดกดำที่ได้มรดกมาจากพ่อ ลูกๆ จะมีความสุขมากที่ได้เที่ยวเล่นและกินขนมอร่อยๆ
ในระยะสิบกว่าปีให้หลัง อุบัติเหตุทางชีวิตบางประการทำให้ผมไม่มีโอกาสได้พบหน้าลูกทั้งสอง ได้แต่กอดรูปถ่ายครั้งอดีตเมื่อยามคิดถึง ภาพแล้วภาพเล่าที่พลิกดูไปมาโดยไม่เคยคิดเบื่อ กี่ครั้งแล้วที่นัยน์ตาต้องชื้นชุ่มด้วยความรู้สึกของความเป็นพ่อ
 
 
ส.ค.ส.2535 ที่ลูกทั้งสองคนมอบให้
ในบทละครนอกจากชะตาชีวิตที่ต้องตกต่ำ ตกงาน เพราะชื่อเสียงถูกแทนที่ด้วยเทคนิคสกปรกของนักวิทยากลรุ่นหลัง เคราะห์ซ้ำกรรมเสริมที่นรกสั่งให้ไอ้เด็กหนุ่มคนนั้นดันมาเป็นแฟนกับลูกสาว ชีวิตหนอชีวิต
กองถ่ายวันนั้น ผู้กำกับบอกให้ผมต้องสร้างอารมณ์เป็นผู้ที่สิ้นหวังในชีวิต ผิดหวังจากการเป็นนักวิทยากลที่มีชื่อเสียงเป็นคนสิ้นไร้ไม้ตอก มีเพียงลูกสาวเท่านั้นที่กลับบ้านมาเยี่ยมพ่อในสภาพนี้ ผมจะต้องกอดลูกสาวที่วิ่งเข้ามาโผกอด
“เต็มที่เลยนะฟิลิป ปล่อยอารมณ์เต็มที่เลยนะ “ ผู้กำกับสั่งกำชับ ก่อนที่จะหันไปบอกช่างกล้องให้ถ่ายโคลสอัพหน้าผม
แอคชั่น !! สิ้นคำสั่งของผู้กำกับที่สั่งให้เดินกล้อง น้ำตาก็พรั่งพรูลงอาบแก้ม ดุจทำนบที่พังถล่มจากคันดิน ภาพของลูกเหมือนเกิดขึ้นต่อหน้า ผมรู้สึกเหมือนกำลังกอดลูกของผมจริงๆ
คัท

 



ผู้ตั้งกระทู้ ฟิลิป :: วันที่ลงประกาศ 2011-12-05 09:43:40 IP : 182.52.82.218


[1]

ความคิดเห็นที่ 1 (3376545)
ผู้แสดงความคิดเห็น ฟิลิป วันที่ตอบ 2012-06-04 15:52:57 IP : 101.108.14.223



[1]


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น *
ผู้แสดงความคิดเห็น  *
อีเมล 
ไม่ต้องการให้แสดงอีเมล


Copyright © 2010 All Rights Reserved.